Στην Ινδονησία

IMG_2039

Τον Γεναρη το 1991, μολις μερικους μηνες απο τοτε που, προσκαλεσμενος της Ινδονησιακης κυβερνησης, ειχα τοποθετηθει συμβουλος του Υπουργου Αναπτυξης της χωρας, ο αδελφος μου ο Γιαννης Πετσας ηρθε να μας επισκευθει, και ειχαμε εκπληκτικες εμπειριες μαζι, απο ενα καβγα με τους βαρκαρηδες της Τζακαρτας ως τους περιπατους μας στις παραλιες με τη μαυρη αμμο στο Μπαλι. Ο Γιαννης ζωγραφιζε, κι’ εγω προσπαθουσα να μαθω αυτη την υπεροχη, καταπληκτικη, μυστηρια, δυσκολη χωρα. Και μετα απο εικοσιπεντε χρονια, ακομα αυτες οι μνημες μας κυνηγουν. Εμενα, τα εντεκα χρονια που εζησα στην Ινδονησια μου αλλαξαν τη ζωη μου ρηξικελεφθα. Στον Γιαννη αφησαν τη μελαγχολια πως δεν προφτασε να παρει αρκετα. Μα το μεγαλειωδες εργο του “Τζακαρτα” που κραιμεται στον τοιχο του γραφειου μου, για μενα τα λεει ολα…

Yannis wrote: “Η Ινδονησία ήταν επίσης μια μεγάλη ευκαιρία που άφησα ανεκμετάλλευτη… όχι μόνο επειδή ήμουν ανώριμος ή ότι μπορούσα να κάνω κι αλλιώς αλλά υπάρχουν τόσοι θησαυροί στις άλλες κουλτούρες που αγνοούνται, τόσες οι προσλαμβάνουσες που είναι σχεδόν αδύνατον να τις ταξινομήσεις, να ξεδιαλύνεις αυτό το απίστευτο φύρδην μίγδην… τον καταιγισμό απ’ τα χρώματα, τα σουλούπια, το περιβάλλον, τη φτώχια τη συνυφασμένη με τον αδιανόητο πλούτο, τις θρησκείες που ανακατεύονται, τις ανθρωπο-πλημμύρες στις παραγκουπόλεις, την καθεστωτική τους ελίτ, το Ισλάμ με τους μουεζίνηδες, τους μιναρέδες και τις παγόδες ανάμεσα στους ουρανοξύστες, τις ζούγκλες και τα υπαίθρια αεροδρόμια … όλα τόσο ξένα, τόσο διαφορετικά. Ύστερα ήταν αυτή η φιλοσοφία, τόσο έξω απ’ τα Δυτικά πρότυπα, τόσο γήινη που σε ξένιζε… σαν να μην ήταν από ’δω. Ο Michael Romanos έγραψε κάποτε ότι με τα έργα μου τον βοήθησα ν’ ανακαλύψει την Ινδονησία, κάτι που πραγματικά δεν ξέρω πώς έκανα αφού για μένα η Ινδονησία παρέμεινε άγνωστη όπως και πριν. Και παρ’ όλο που εκτιμάει απ’ τα έργα μου μόνο όσα έχει στην κατοχή του… τον ευγνωμονώ για ’κείνη την ευκαιρία, αν δεν ήταν εκείνος δεν θα ’χα δει τίποτα. Κι αν βρει χρόνο ας μου φωτογραφήσει εκείνο το έργο που έχει στη σκάλα – μ’ έναν κανονικό φακό, όχι με ευρυγώνιο – να το βάλω κι εδώ. Στο Μπορομπουντούρ, στη Γιοτζακάρτα δεν πήγαμε, αλλά όπου και να κοιτάξεις σ’ όλη αυτή την απέραντη χώρα, υπάρχουν αγάλματα σμιλεμένα σε μια ντόπια πέτρα που γυαλοκοπάει στον ήλιο έτσι που μοιάζουν να είναι σαν να ’ναι καμωμένα από πέρλες. Πέρα όμως απ’ αυτό μου έκανε εντύπωση η αισθητική, πως συνυπάρχουν και το πόσο πολύ μοιάζουν οι θεότητες με τους ανθρώπους που είναι κάπως ξεχειλωμένοι, φιλήδονοι, ήρεμοι και γειωμένοι, με χοντροκομμένα άκρα, καμιά σχέση δηλαδή με το ελληνικό κάλλος που θες – δεν θες το κουβαλάς ή με το στρες του από ’δω κόσμου. Όταν έρθεις ωστόσο σ’ επαφή έστω και ξώφαλτσα μ’ αυτή την άλλη θεώρηση, μια σύγχυση την παθαίνεις. Όλα αυτά τα σκέφτηκα σήμερα που λόγω στέρησης υλικών, θυμήθηκα εκείνες τις πέτρες…”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s